Friday, November 18, 2011

புதுப் புரட்சி

நான் தமிழன்,
நீ தெலுங்கன்...

நான் இந்தியன்,
நீ பாகிஸ்தானி...

நான் பிராமணன்,
நீ சூத்திரன்...

நான் வலதுசாரி,
நீ இடது சாரி...

நான் ஆத்திகன்,
நீ நாத்திகன்...

நான் சீக்கியன்,
நீ கிருத்துவன்...

கடக்கும் திசை எங்கும்,
கண்ணுக்கு புலப்படாமல் சுவர்கள்..

நாம் கஷ்டப் படுபவர்கள்...
நாம் சுரண்டப் படுபவர்கள்...
என்ற ஒற்றுமை மட்டும் உறக்கத்தில்...

கண்கள் உறக்கத்தை கலைத்ததும்,
காற்றில் கரைந்து விடுகிறது சுவர்கள்...

யுகப் புரட்சி பார்த்தாயிற்று,
இந்த புதுப் புரட்சி?

Sunday, November 13, 2011

குழந்தைகள் உலகம் மகத்தானது

சாகம்பரி மேடம் 
 ரசிகன் தோழரும்
என்னை தொடர் பதிவு எழுத அழைத்தார்கள்..
நான் யாரையும் அழைக்கப் போவதில்லை..
தோழமைக்கு மரியாதை செலுத்த என் பிள்ளைகளுக்கு நான் சொல்லும் கதையை இங்கு சொல்கிறேன்..

தன்னம்பிக்கை மட்டுமே, நம் வாழ்வில் வழிநடத்தும்.
பழைய நம்பிக்கைகளை மீள் கல்வி மூலம் அறிந்து கொள்ளா விடில் சிக்கலே.
நான் படித்த காலத்தில் ஒன்பது கிரகங்கள், இன்று எட்டு தான் என்று படித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்..
இல்லை நான் படித்தது ஒன்பது ஆகையால், ஒன்பது தான் என்று பழைய நம்பிக்கைகளை சந்தேகப் படாமல் பகுத்தறிவு வளராது..

அதே போல் வெற்றி என்பது கொண்ட கொள்கையில் எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் அதை விடாப் பிடியாய் கடைப் பிடிப்பதில் உள்ளது.. கொள்கையை விட்டுக் கொடுத்தால் அது வெற்றி அல்ல என்பது என் எண்ணம்...

இனி ஒரு சிறுவர் கதை...

ஒரு வேப்ப மரத்தில ஒரு காக்கா குடும்பம் வாழ்ந்து வந்துச்சாம்...

அம்மா காக்கா
அப்பா காக்கா
அக்கா காக்கா
தம்பி காக்கா

அக்கா காக்காவும், தம்பி காக்காவும் ரொம்ப சின்ன பசங்கன்றதால கூட்டுலே உக்காந்து இருக்குமாம்..

அம்மா காக்காவும், அப்பா காக்காவும் வேலைக்கு போய் சாப்பாடு வாங்கி வருமாம்.

ஒரு நாள் அக்கா சும்மா உக்கார புடிக்காம, அம்மா மாதிரியே ரெக்கையை அடிச்சி அடிச்சி பாக்க, அதுக்கு பறக்க வந்துடுச்சாம்... ஒழுங்கா எப்படி பறக்கிறதுன்னு தெரியாததால கீழே விழுந்துடுச்சாம்... அப்புறம் அப்பா வந்து உதவி செஞ்சு திரும்பவும் கூண்டுக்குள்ள வந்துச்சாம் அக்கா...
அடுத்த நாள் தம்பி ஒரு ஐடியா சொன்னான்.. அக்கா ரொம்ப பறக்காம கிளைக்கு கிளை பறந்து பாக்கலாம் அப்படின்னான்...

சரி அப்படின்னு சொல்லிட்டு அக்காவும் தம்பியும் பறக்க கத்துகிட்டாங்க.
அடுத்த நாள் அப்பாவும் அம்மாவும் உக்காந்து அக்காவையும் தம்பியையும் பாத்து, நீங்க பறக்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்க. அதனால் ஒரு விஷயம் சொல்லணும், அப்படின்னாங்க. தம்பியும் அக்காவும் ஆர்வமாய் என்ன என்ன அப்படின்னு கத்த ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

அதாவது, இங்கிருந்து வடக்கு பக்கம் ஒரு வயல் இருக்கும் அங்க சாமி சிலை இருக்கும், அவர் மேல உக்கார கூடாது. சாமி கண்ணை குத்திடும் அப்படின்னு சொன்னாங்க. அவர் வெள்ளை கலர் டிரஸ் போட்டிருப்பார் அப்படின்னும் சொன்னாங்க

இங்கிருந்து தெக்கால ஒரு வயல் இருக்கும் அங்க ஒரு பேய் இருக்கும், அது கிட்ட கூட போக கூடாது. போனா வந்தி பேதி எல்லாம் வரும் அப்படின்னு சொன்னாங்க. அந்த பேய் கருப்பு டிரஸ் போட்டிருக்கும் அப்படின்னும் சொன்னாங்க.

அடுத்த நாள் அம்மாவும் அப்பாவும் வேலைக்கு போன உடன, அக்காவுக்கும் தம்பிக்கும் ஆர்வம் தாங்கல. அவங்க ரெண்டு பெரும் போய் சாமியையும் பேயையும் பாத்துட்டு வரதுன்னு முடிவு செஞ்சாங்க. அக்கா சாமிய பாக்க கிளம்பி போனாங்க. தம்பி பேயை பாக்க போனான்.

ரெண்டு பெரும் திரும்ப வந்து, அவங்க தூரத்தில் இருந்து சாமியை பாத்த கதையையும், பேயை பாத்த கதையையும் பேசிகிட்டாங்க. அன்னிக்கு ராத்திரி அவங்க அப்பா அம்மா கிட்டயும் சொன்னாங்க...

அவங்க ரெண்டு பேரும் உண்மைய சொன்னாலும் பேச்சை மீறி நடந்தது  அவங்க அப்பா அம்மாவுக்கு பிடிக்கல, அதனால மண்டையில நாலு குத்து வாங்கினது தான் மிச்சம்..

தம்பிக்கும் அக்காவுக்கும் கோவம் வந்திடுச்சி...
அதை வெளிய காட்டிக்காம அடுத்த நாள்
தம்பி சாமிய பக்கப் போனான்
அக்கா பேயை பாக்க போனாங்க...

அப்பா அம்மா மேல இருந்த கோபத்தில அக்கா பேய் மேலேயும், தம்பி சாமி மேலேயும் உக்கந்துச்சுங்க.. உக்காந்து கொத்தி பாத்துச்சுங்க.. அப்புறம் தான் அதுங்களுக்கு ஒரு உண்மை தெரிஞ்சுச்சு...

அந்த சோள கொல்ல பொம்மை எதுவும் பண்ணாம கம்முன்னு நிக்கும் நு..


Thursday, November 10, 2011

மழை

பறந்து சென்றவர்
திரும்பி வந்தனர்

எங்கு எடுக்கப் பட்டதோ
அங்கே திருப்பி வைக்கப் பட்டது..

நீரின் மீள் சுழற்சி,
கசடுகள் நீங்கி
சுத்தமாய் திரும்பி வந்தால்...

சாலையில்
கால்வாயில் தான்
சங்கமம்...


 தோழர் ஜெயராம் தினகரபாண்டியன் அவர்களின் வலைப்பூவில் மழை குறித்து கேட்ட கேள்விகளுக்கு என் பதில்...

Friday, November 4, 2011

2G ஊழல்

காத்தாடி
வால்
நூல் 

யார் காத்தாடி
யார் வால்
யார் நூல்
நீங்களே புரிந்து கொள்ளுங்கள்...

Thursday, November 3, 2011

மனசு

அடி மேல் அடி வைத்து
தடியை நிலத்தில் ஊன்றி,
ஒரு அடிக்கு 
ஒரு நிமிஷம் 
என்று நடந்து சென்றார்
ஒரு பெரியவர்...

மின்சார கட்டணம்
கட்ட கடைசி தேதி...

வேகமாய் நடந்து
அவரை கடந்தேன்...

கடந்த ஒரு நொடியில்
வேதனை பட்டிருப்பாரோ 
என்ற எண்ணம் 
மட்டும்... 

இன்னும் 
வரிசையில் நின்று 
கொண்டிருக்கிறது
என் மனசில்...

Wednesday, November 2, 2011

இதுவும் கடந்து போகும்

டிங் டாங்...
இந்த சத்தத்தை கேட்பதற்காகவே நான் ரயில் நிலையம் சென்ற காலங்கள் உண்டு... ஆனால் இன்று அதை ரசிக்கும் மனநிலையில் இல்லை.. ஹைதராபாத்தில் வேலை முடிந்து தீபாவளி விடுமுறைக்கு, வேலூரில் இருக்கும் குடும்பத்தை பார்க்க கிளம்பி விட்டேன்..

காச்சிகுடா ரயில் நிலையத்தில் எட்டு மணிக்கு கிளம்பும் தொடர் வண்டியை பிடிக்க டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தேன்.. தொடர் வண்டி புறப்பட 15 நிமிடம் இருந்தது. எனக்கு முன்னாள் 5 நபர்கள் இருந்தனர். நேரத்துக்குள் பயண சீட்டை வாங்கி விடுவேனா என்ற கவலை, எதையும் ரசிக்கும் மனநிலையில் என்னை வைக்கவில்லை... எனக்கு தெரிந்த அறை குறை தெலுங்கில் ஏதாவது கேட்கப் போய் வேறு ஏதாவது புரிந்து கொண்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம், என்னை மௌனமாய் வரிசையில் நொண்டி அடிக்க வைத்தது... எட்டடிக்க ஐந்து நிமிடம் இருந்த பொழுது என் முறை வந்தது..

"ஒக்கட்டி சித்தூர்," என்றேன் காசை நீட்டியபடி..

பொது வகுப்பு பயணங்களை மிகவும் ரசித்த காலம் அது. பெரும்பாலும் முன்பதிவு செய்வதை தவிர்த்து விடுவேன்.. பெரும்பாலும் கூட்டத்தில் சிக்கி கொள்ள நேர்ந்தாலும், படிக்கட்டு பயணங்கள் வாழ்வை இனிமையாக்கி விடும். பக்கத்தில் இருக்கும் மனிதர்கள் தானாகவே ஏதாவது பேசியபடி, பல்வேறு மக்களின் மன நிலையை, வாழ்வு நிலையை கூறி செல்வது பொது வகுப்புகளில் மட்டுமே என்பது என் எண்ணம்...

பயண சீட்டையும், மீதி காசையும் வாங்கி கொண்டு படிக்கட்டுக்களை தாவி ஏறினேன். சிறு வயதில் விளையாடிய கால் பந்தாட்டம், கூட்டத்திற்கு நடுவே வேகமாக ஓட கை கொடுத்தது. நான் கடைசி படிக்கட்டில் இருந்து இறங்கி தளத்தை அடையவும், தொடர்வண்டி கிளம்பவும் சரியாக இருந்தது.. முதுகில் தொங்கிய பேக்பேக் கொஞ்சம் ஓட்டத்தை தடை செய்தாலும், இன்றைய பயணத்துக்கு இந்த பையை தேர்ந்தெடுத்ததை என்னை நானே பாராட்டியபடி நகரும் வண்டிக்கு அருகே ஓட ஆரம்பித்தேன். கூட்டம் படிக்கட்டில் நிரம்பி வழிந்தது.

ஒரு கையால் கைபிடியை பிடித்தேன், மறுகையால் கழிவறை சாளரக் கம்பியை பிடித்தேன்... தொடர்வண்டியும் நானும் ஒரே சீராக ஓட ஆரம்பித்தோம்..

"எக்கு எக்கு", என்று கூறி என் முதுகில் உள்ள பையை பிடித்து தூக்கி உதவி புரிந்தான் தொங்கி கொண்டிருந்த சக மனிதன்.

"தேங்க்ஸ்", என்றேன் வண்டியில் ஏறிவிட்ட சந்தோஷத்தில்.

"தமிலா", என்றான்.

"அவுனண்டி", என்றேன்.

அதன் பிறகு தொங்கி கொண்டே பயணம். எனக்கு உதவியவன் அவன் ஊர் கதையா கூறிக் கொண்டே வந்தான். எனக்கு தெரிந்த அரை குறை தெலுங்கு என்றாலும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. நடு நடுவில் நிற்கும் சிக்னலில் இறங்கி, அத்துவான காட்டில் காண சதுரமாய்  கொட்டி வைக்கப் பட்டிருந்த ஜல்லி கற்களின் குவியல் மீது படுத்தபடி, எதிரில் வரும் தொடர்வண்டியை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும் சமயத்தில் விண்மீன்களை ரசித்தபடி, சிக்னல் கிடைத்த பின் மெதுவாய் நகரும் தொடர்வண்டியை மீண்டும் ஓடி எக்கி ஏறி இடம் பிடிப்பது குளிர்சாதன பெட்டியில் இருப்பவர்களுக்கு கிடைக்குமா என்ற கேள்வி எழுந்தது.

கூடூர் வந்ததும்  பாதி கூட்டம் இறங்கியது, உள்ளே சென்று சாளரம் ஓரமாக உட்கார இடம் கிடைக்காமல் கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்தேன். என் எதிர் இருக்கையில் ஒரு சிறுமியும் அவள் தாயும் சாளரம் ஓரமாக அமர்ந்திருந்தனர்.

அங்கங்கே ஒட்டு போட்ட துணிமணியும் பரட்டை தலையும் ஒளி இழந்த கண்களும் இவர்கள் ஏழைகள் என்று பறை சாட்டியது. அந்த சிறுமிக்கு சரியான பசி என்பது அவள் கண்களே உணர்த்தியது. அந்த சிறுமி அவள் அம்மா முகத்தை ஏறிட்டு நோக்கும் பொழுதெல்லாம் குடிக்க நீர் கொடுத்தால். அந்த சிறுமியின் பசிக்கு பொது குழாய் நீர் போதவில்லை என்பது அந்த பெண்ணின் ஏக்கப் பார்வை உணர்த்தியது.

"தீஸ்கோண்டி", என்று என்னிடம் இருந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை நீட்டினேன்..
அந்த பசியிலும் அந்த சிறுமி அவள் தாயின் உத்தரவை நோக்கி அவள் முகம் பார்த்தாள். அந்த தாயின் தர்மசங்கடம் அவள் நெளிவில் தெரிந்தது. ஏழ்மையிலும் இன்னும் தன்மானத்தை அடகு வைக்கவில்லை என்று சொல்லாமல் சொல்லியது நிலைமை. எனக்கு தெரிந்த ஓட்டை தெலுங்கில் ஏதேதோ பேசி அந்த சிறுமியிடம் பிஸ்கட் பாக்கெட்டை கொடுத்தேன்.
மேலே பெட்டி வைக்கும் இடம் காலியாக இருந்ததால் அதில் ஏறி படுத்துக் கொண்டேன்.

எழுந்து பார்த்த பொழுது திருப்பதி நிலையத்திற்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தது.. நான் ரசிக்கும் டிங் டாங் காலையில் அருமையாக இருந்தது. காலையில் நிலையத்தை கழிவி விடுவதால் மனித கழிவுகளின் வாடை தூக்கத்தை துரத்தி அடித்தது. நான் கீழே இறங்காமல் அப்படியே படுத்து கொண்டு இருந்தேன். அனைவரும் இறங்கி விட, நானும் அந்த சிறுமியும் அவள் அம்மாவும் மட்டும் இருந்தோம். அந்த சிறுமியின் தாய் என்னை பார்த்தாள். என்னைக் கூப்பிட்டு அந்த சிறுமியை பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கூறி விட்டு பசியாற்ற நீர் பிடிக்க சென்றாள்.

தொடர்வண்டி புறப்படும் சமயத்தில் நான்கு நபர் கொண்ட குடும்பம் வண்டியில் ஏறினார்கள். ஒரு வயதானவர், ஒரு ஆடவர், ஒரு பெண்மணி, ஒரு ஐந்து வயது சிறுவன். அவர்களின் உடலில் துணியாகவும், நகையாகவும் பணம் வழிந்து ஒழுகியது. அந்த சிறுவனுக்கு ஐந்து வயதா இல்லை ஏழு வயதா என்று தீர்மானிக்க முடியாத அளவு உடல் வாகு.

அது வரை இருந்த ஒரு அமைதி, அவர்கள் ஏறியதால் சிரிப்பு ஒலியிடம்  வெட்கப் பட்டு ஒளிந்து கொண்டது. அந்த சிறுவனின் ஒவ்வொரு சேட்டைக்கும் அவர்கள் சிரித்தனர். தொடர் வண்டி கிளம்பியதும், அவர்களின் பைகளில் வெறும் தின் பண்டங்கள் தான் வைத்திருப்பார்களோ என்று சிந்திக்கும் அளவுக்கு பிரித்து பிரித்து சாப்பிட்டு கொண்டே வந்தனர். அந்த சிறுவன் மட்டும் எதையும் தின்னாமல் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு மரங்களையும் புதிதாய் வாங்கிய பொம்மை துப்பாக்கியால் சுட்டு கொண்டே வந்தான்.

நான் கீழே இறங்கி காலை கடன்களை முடித்து விட்டு, வாசலருகே நின்றேன். ஜில்லென்ற பனிக் காற்றை கிழித்து கொண்டு சூரிய ஒளி என் உடலில் ஒரு விதமாக விறு விறுப்பு ஊட்டியதை ரசித்தபடி வந்தேன். அந்த நேரத்தில் ஒருவன் சிகரெட் பிடிக்க என் அருகே வந்து தீப்பெட்டியை உரசினான்.

நான் உள்ளே சென்று இருக்கையில் அமர்ந்தேன். பசியால் அந்த சிறுமி இரவு முழுக்க உறங்கவில்லையோ என்று தோன்றியது. ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட்டை அந்த சிறுவனிடம் நீட்டினான், சிறுவனின் அம்மா.. அந்த சிறுவன் அந்த பிஸ்கட் பக்கெட்டை தட்டி விட்டு அவர்களையும் துப்பாக்கியால் சுட்டான்.
நான் சிறுமியை பார்த்தேன். அவள் பார்வை சிதறிக் கிடந்த பிஸ்கட்டின் மீது இருந்தது. எப்ப சித்தூர் வரும் என்று என் மனம் அழ ஆரம்பித்தது...


தோழர் ஆதி கூறிய one lineஇது.. அவருக்கே இந்த கதை சொந்தம்.. வார்த்தைகளில் கோர்த்தது மட்டும் நான்...