Tuesday, May 5, 2015

நினைவுச் சுழல் - 1


"சார், சளி புடிச்சிருக்கு, லேசா காய்ச்சல், பயங்கர தலைவலி வேற.. மாத்திர கொடுங்க சார்..."

எதிரில் நின்றவனை உற்றுப் பார்த்தேன். கண்கள் வெண்மையாக இருந்தது. உதடு காய்ந்திருந்தது.

"வாந்தி வர மாதிரி இருக்கா?"

"வாய் கசப்பா இருக்கிறா மாதிரி இருந்தாலும், வாந்தி வர மாதிரி தோனல சார்.."

"என்ன சாப்பிட்டீங்க?"

"இன்னும் எதுவும் சாப்பிடல சார்.."

"மாத்திரை தரேன்.. ஆனா சாப்பிட்டுட்டு தான் சாப்பிடனும் சரியா?"

"என்ன சாப்பிடலாம் சார்?"

"உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?"

"பரோட்டா ..."

"அதையே சாப்பிடுங்க"

"என்னங்க சொல்றீங்க "

"வாய்க்கு ருசியா அளவா சாப்பிடுங்க. அதுவே உங்க பாதி நோயை துரத்திடும்.. பணம் எவ்வளவு வச்சிருக்கீங்க.."

"ஒரு அம்பது ரூபா இருக்குங்க.."

"சரி, முப்பது ரூபாய்க்கு மாத்திரை தரேன். மீதி காசில டிபன் சாப்பிட்டுட்டு மாத்திரையை போட்டுக்குங்க."

"சரிங்க."

"ரெண்டே நாள்ல சரியா போயிடும். அதுக்காக மாத்திரையை நிறுத்திடாதீங்க. அஞ்சு நாளைக்கு மாத்திரை கொடுத்திருக்கிறேன்.. மொத்தமும் சாப்பிட்டடனும்."

நியாயப்படி தவறு என்றாலும் மனசாட்சிபடி தவறு இல்லை என்று சமாதானப் படுத்தியபடி அடுத்த நோயாளியை பார்த்தேன். 

நாமக்கல் பேருந்து நிலையம். ராஜன் மெடிகல்ஸ். மருத்துவர் எழுதும் பரிந்துரைப் படி மருந்து எடுத்துக் கொடுக்கும் வேலை.. வயது நாற்பதை கடந்து விட்டதால் சொல்லுக்கு மரியாதை. 

"சார், வேலைக்கு ஆள் வேணுமா சார்?"


"என்ன படிச்சு இருக்கீங்க?"

"பி.பார்ம் சார்."

"அப்புறம் ஏன் இந்த வேலைக்கு வரீங்க? "

"வேற வேலையில் நிம்மதி இல்ல, அதான்.."

என் வயதும், தடை இல்லாத பதிலும் அவருக்கு பிடித்து போனதால் சம்பளம் ஐயாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதாகவும், நாள் படி ஐம்பது ரூபாய் கொடுப்பதாகவும் கூறி என்னை வேலையில் சேர்த்து கொண்டார். ஆறு மாத காலம், நொடி முள்ளுடன் பயணித்து வேகமாக கடந்திருந்தது...

இந்த கால கட்டங்களில் மனசுக்கு நிம்மதியாய் பொழுதுகள் கழிந்தாலும், பழைய நினைவுகள் சில சமயங்கள் கால சக்கரத்தில் சிக்க வைத்து தொலைத்து விடுகிறது.

"சார், பிரான்கோ இந்தியன் சார்..."

தொடரும்
இரண்டாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும்

[மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் தங்களை தங்கள் நிறுவனப் பெயரில் தான் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்வார்கள். பல நபர்களின் சொந்த பெயர்கள் கூட கால ஓட்டத்தில், அவர்கள் வேலை செய்யும் மருந்து நிறுவனங்களின் பெயர்களாய் மாறி இருக்கும். இவர்களின் பணி கடினமானது என்றாலும், இவர்கள் இன்று என்ன வேலை செய்வது, எந்த ஊருக்கு செல்வது, எந்த மருத்துவரை பார்ப்பது என்ற அனைத்தும் இவர்களே தீர்மானிப்பதால், இவர்கள் என்றும் சோர்ந்து போவது இல்லை. என் வாழ்வின் அனுபவங்களை, எனக்கு அனுபவமே இல்லாத விற்பனை பிரதிநிதிகளின் மேலாளரின் பார்வையில் கோர்த்து வருவேன்... முடிந்த வரை ஒரு வாசகன் பார்வையில் இந்த கதையை புரிய வைக்க முயற்சிக்கிறேன்..]

No comments:

Post a Comment